AI en programmatisch toetsen: zitten we in een schijnzekerheid?
Programmatisch toetsen in het onderwijs staat onder druk door de opkomst van generatieve AI. Hoewel portfolio’s, reflecties en bewijslast bedoeld zijn om studentontwikkeling inzichtelijk te maken, worden deze steeds vaker (deels) gegenereerd door AI, wat de betrouwbaarheid van toetsing vermindert. Dit leidt tot een paradox: meer bewijs, maar minder betekenis. De oplossing ligt niet in strengere controle, maar in een verschuiving van documentatie naar dialoog. Door meer nadruk te leggen op gesprekken, observaties en interactie tussen docent en student, ontstaat een realistischer beeld van leerprocessen en ontwikkeling. Toetsing moet zich aanpassen aan een AI-gedreven wereld, met focus op kritisch denken, vakmanschap en echte groei.
